paradepubliek

Illustratie door Saskia Janssen/Studio SKI

Gilminder door Tommy Ventevogel & Jos Nargy – 22 juli 2016 – Parade Utrecht

Nadat het Utrechtse Paradeterrein binnen een paar uur is volgestroomd, propt een klein groepje bezoekers zich in een één van de bedompte hokjes onder de Theatertoren. Sommigen halen eerst een Martini bij de naastgelegen bar om die mee naar binnen te nemen.
Binnen aangekomen gaat de helft van het publiek op bierbanken zitten in u-formatie, de andere helft op zoek naar de beste positie om staand van hun Martini’s te blijven nipppen.

Vanaf het moment dat de acteur te midden van de bierbanken begint praten, wordt er een duidelijk onderscheid tussen de zittende en staande helft van het publiek aangebracht.
De staande helft van het publiek gedraagt zich opvallend minder gespannen dan de zitters. Deze laatsten doen erg hun best om te laten zien dat ze zich bewust zijn van hun aanwezigheid te midden van de anderen, en daarmee meteen ook hun eenzaamheid. Zij hebben zich zo gepositioneerd in de ruimte dat ze goed te zien zijn voor de rest van het publiek, en gebruiken dat vervolgens in hun spel.

Terwijl de acteur op zeer kleine afstand van het publiek zijn monoloog afsteekt, zoekt ieder zijn eigen manier om naar de anderen te seinen dat hij of zij absoluut geen persoonlijke relatie met de acteur of het onderwerp van de monoloog heeft. Sommigen doen dit door na iedere zin oogcontact te zoeken met een publiekslid aan de overkant van de u-vorm, en vervolgens een grimas te trekken door de wenkbrauwen zo hoog mogelijk op te trekken en de mondhoeken zo ver mogelijk naar beneden. Een enkeling probeert zich onzichtbaar te maken door met de armen over elkaar te zitten en naar de schoenen te staren. Soms grinniken deze in elkaar gedoken mensen even en trekken daarbij de schouders op, maar zij heffen het hoofd nooit.

Er is slechts één publiekslid dat niet aangesproken wordt door de acteur. Ik zie haar tijdens de voorstelling verschillende strategieën bedenken om dat toch voor elkaar te krijgen. In het begin zit zij met haar telefoon de performance te filmen. Als blijkt dat zij hier niet op aangesproken zal worden, besluit ze te proberen om met haar lach boven de rest van het publiek uit te komen. Ze sluit af door aan het rietje in haar lege sangriaglas te zuigen terwijl ze de acteur strak aan blijft kijken.

Paradepubliek blijft meestal weg van voorstellingen met een duidelijke moraal, maar dit publiek doet toch een poging. Te midden van al de symboliek rondom seksuele en politieke moraal (als de acteur het publiek aanmoedigt om ‘minder minder minder’ te roepen, doet men alsof het even duurt voordat men het snapt), wordt op subtiele wijze uitgebeeld dat deze performance uiteindelijk gaat over de poging van een vrouw om de onverdeelde aandacht van een man te krijgen.

Ik geef dit publiek drie van vijf sterren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *