Foto door Rick Arnold Photography

Museum of Analogue Reality door Theatercollectief Macabre – 22 april 2016 – UBIK

Een opmerking vooraf: ik heb van deze voorstelling alleen het laatste uur van de vier uur die het duurde meegemaakt. Ik baseer mijn analyse dus op een momentopname. Daarbij wil ik opmerken dat dit de eerste avond was dat deze voorstelling speelde. Daar hoef ik mij als recensent niet door te laten tegenhouden.

Het eerste wat opvalt is dat dit publiek niet gekozen heeft voor de standaard tribuneopstelling. Men heeft besloten dat de vorm van een museum beter past. Het museum is opgedeeld in drie ruimtes, waarin het publiek verspreid rondloopt.

In de eerste twee ruimtes lijkt er een improvisatie plaats te vinden, waarin ieder voor zich probeert aan te voelen hoe hij of zij zich dient te gedragen ten opzichte van de anderen in combinatie met de objecten in de ruimte. Moet een tekst op de muur uitgebreid gelezen worden, of kun je er gewoon langs lopen? Als je voor dit laatste kiest, mag je dan de lezers in de weg staan? We zijn het erover eens dat er niet gepraat mag worden, maar wat als je een bekende tegenkomt? Is het echt nodig om goed te luisteren naar de instructies van de koptelefoon? Het zijn wat interessante voorbeelden van menselijk gedrag.

Eenmaal in de laatste ruimte aangekomen, lijkt het publiek zich hier na de eerdere verwarring vast te moeten klampen aan bekendere vormen. Doordat men zich in een donkere ruimte bevindt met een podium waarop iets gebeurt, gaat men toch weer snel over in de tribuneopstelling. Sterker nog, er wordt een groot uitgespeelde versie van de tribune neergezet, waarin elk publiekslid zich enorm  bewust is van alle bewegingen en geluiden die de anderen maken. Vooral de techniekmannen die zich achter het publiek heen en weer bewegen, trekken veel blikken over de schouders.

Toch tast men ook hier de vorm af. De groep verzamelt zich rond drie witte bankjes, waaromheen een choreografie wordt uitgevoerd. Enkele publieksleden zitten op de bankjes, de rest staat er ongeveer twee meter achter in een halve cirkel. Diegenen met een zitplek laten hun bewustzijn van hun positie blijken door soms half achterom te kijken, of door de jas uit te trekken en zo zijn of haar plek te claimen. Zodra er iemand van de bankjes opstaat, duurt het even voordat iemand uit de halve cirkel na een sluipbeweging de plek inneemt. Dit herhaalt zich een paar keer.

Hoewel het einde jammer is (nadat het licht uit en weer aan gaat beginnen er mensen te applaudisseren, dat doet toch weer te veel denken aan die tribune), vind ik dat deze museumvorm goed heeft uitgepakt, en dat smaakt naar meer. De verwarring over de onderlinge verhoudingen werkt aanstekelijk en roept veel vragen op. Terwijl de voorstelling een toekomst schetst waarin de digitale mens terug lijkt te verlangen naar zijn analoge vorm, geeft het publiek een interessante demonstratie van de problemen die onze fysieke omhulsels vandaag de dag nog opleveren. Waar kan ik me uploaden?

Ik geef dit publiek drie van vijf sterren