Ongeduld

Eenmaal door het poortje heen, ziet men op het podium tien kassameisjes zitten, hun blauwe uniforms fel verlicht door een grid van tl-balken, dat ook boven de tribune hangt. Dit beeld lijkt geconditioneerd gedrag te triggeren. Men probeert een goede plek in de rij te vinden, en verplaatst desnoods een stuk of drie keer.

Ik ben het publiek geworden

A Different Night at the Opera – 27 mei 2016 – Rotterdamse Schouwburg

Maar dan gebeurt het. Voordat ik het weet ben ik zelf het publiek waarover ik schrijf geworden. Door de combinatie van groepsdruk, bier en lichte verontwaardiging over de uitloop van het programma, laat ik me meeslepen en doe iets waarvan ik dacht dat ik het nooit zou doen: ik loop weg bij de voorstelling.

Met de ogen dicht

Akasha door Rosa Ensemble – 26 mei 2016 – Rotterdamse Schouwburg

De oudere vrouw naast mij zit tegen haar buurman aangeleund en doet een dutje. Af en toe schrikt ze op van een zanger of instrument achter zich, en zakt dan weer weg. Ik zie minstens vijf andere publieksleden hetzelfde doen. Sommigen hebben een felle lamp op zich gericht en sluiten daarom de ogen, anderen lijken tijdens het rondkijken niet per ongeluk een ander publiekslid aan te willen staren.

Leuk meedoen

Parsifal – The Grand Opera door Arlon Luijten – 21 mei 2016 – Rotterdam

Ik speel het spel samen met een jongen van een jaar of veertien en zijn vader. Later voegt een vrouw die eerst niet meedeed zich erbij, maar eist wel dat alles opnieuw aan haar uitgelegd wordt, waardoor we onderhandelingstijd verliezen. De rest van het team, overwegend van een oudere generatie operapubliek, staat met de armen over elkaar naar ons te kijken.

Het waren genodigden

Toxic Psalms door Carmina Slovenica – 20 mei 2016 – Rotterdamse Schouwburg

‘Picture! Picture!’
De vrouw naast me stoot haar partner aan en doet niet haar best om te fluisteren. Er kijken wat hoofden op de rijen voor ons om. Als de man stil blijft zitten, pakt ze zelf haar telefoon uit haar tas en houdt deze omhoog. Daarbij stoot ze met haar elleboog bijna tegen mijn hoofd, maar trekt daarbij een duidelijke vierde wand op: ze is geen onderdeel van dit publiek. De rest van de voorstelling blijft ze met grote gebaren en diepe zuchten steeds verzitten in haar stoel.